Nos próximos días agardamos novas adesións de colectivos ambientalistas e sociais (en permanente actualización)

Para aderir á manifestación, podedes enviar un correo a:  adesions@pontevedraantitouradas.org

A Coordenadora Antitouradas de Pontevedra é unha plataforma aberta, plural e integradora a prol da erradicación das touradas na cidade de Ponte Vedra. Logo de 2 anos de traballo contra as touradas baixo o lema “Pontevedra Antitaurina”, durante os cales tiveron lugar diferentes campañas de sensibilización e mobilizacións, a Coordenadora pretende dar un paso adiante e facer visíbel a oposición da maioría dos pontevedreses e pontevedresas ao maltrato animal, con vocación pedagóxica e unitaria.

Así pois, apresentaremos en rolda de imprensa, neste mércores 22 de Xullo, o noso programa de actividades.

CALENDARIO DE ACTOS
- Mércores 22 de Xullo de 2009: Rolda de prensa informativa (ás 12h no salón de actos do edificio dos sindicatos.)

Inicio da campaña de recollida de sinaturas e instalación de mesa na Peregrina. Asemblea da Coordenadora

- Venres 31 de Xullo ás 20h: Charla-Coloquio Antitouradas na praza da Pedreira. Con Rubén Pérez Sueiras (Galicia Mellor sen Touradas) e outra persoa por confirmar.

- Sábado 1 de Agosto de 2009 ás 19h con inicio e fin na Peregrina (Ponte Vedra). MANIFESTACIÓN CONTRA AS TOURADAS POLA RÚAS DA CIDADE

- Mércores 5 de Agosto ás 20h entre a praza de San Xosé e Peregrina: ENCIERRO-ANTITAURINO (performance colectiva)

Para mais información: info@pontevedraantitouradas.org

Agradecemos tamén os apoios expresos que nos fixeron chegar: o blogue A Ponte Vella , o grupo musical INVIVO através de Mario César Vila, Ernesto Vázques Souza.

Con todo, non pechou a porta a que outros colectivos organicen este tipo de festivais, aínda que iso si, engadiu que non haberá axuda económica municipal para iso. Respecto á tradición destes espectáculos en Noia, o concelleiro indicou que non descarta recuperar o costume de baixar as reses até a rúa do Curro, tal e como se facía antigamente, aínda que dixo  que de momento aínda non hai nada falado.

O portavoz municipal do PP, Antonio Pérez Insua, criticou no último pleno que non se respectase a tradición taurina das festas de San Marcos. O concelleiro recordou que o PSOE, co alcalde, Rafael García Guerreiro, á fronte do Concello, xa organizara corridas de touros durante a súa anterior etapa de goberno. Por iso, o representante popular non entende como agora se suprimimen sen máis, pese á súa gran aceptación por unha banda da cidadanía.

vía: elcorreogallego

Non hai moita diferenza co sufrimento do touro no “ruedo” taurino, co agravante de que nas touradas o obxectivo é divertir a unhas decenas de persoas sedentas de sangue.

Asemade, anímase á cidadanía á obxeción fiscal e a vindicar perante as institucións públicas que o diñeiro dos contribuíntes non pode ir parar, baixo nengún concepto, a unha “festa” que consiste na violación flagrante dos dereitos animais, ademáis de constituír unha perversa forma de diversión.

Desde a nosa plataforma vimos denunciando o financiamento das touradas en Pontevedra por parte da administración, nomeadamente da Deputación de Pontevedra, que destina cuantiosas sumas á promoción do atavismo e da crueldade “en chave hispana”. Ademáis, cremos que o Concello non debería prestar nengún tipo de colaboración á empresa “Plazas y Toros S.L”, culpábel do martírio anual durante as Festas da Peregrina.

No noso país temos tristes exemplos, como o do Concello da Coruña , que aportou enormes sumas das arcas municipais durante anos co obxecto de inocular na sociedade un particular modo de entender a relación dos humanos cos animais. E todo pesia a completa apatía da cidadanía galega, sempre contraria a esta festa, como evidencia a ínfima implatación das touradas no país.

Casos como o de Noia, onde o novo goberno electo suprimiu as axudas ás touradas, animan as nosas vindicacións e fannos crer firmemente nunha Pontevedra comprometida cos dereitos dos animais, e contra a tortura inhumana e cruel que supón o lamentable espectáculo hispano das “corridas”.

Un atavismo que non pode ter continuidade no noso país, alleo por completo a unha tradición importada e españolizante que reúne aos sectores máis reaccionarios da nosa sociedade, responsábeis do holocausto anual de 60.000 touros. Todo para o divertimento duns “privilexiados”. E aínda haberá algún “intelectual” (*galego) que conciba a tauromaquia como “metáfora de la vida heroica”?

Oganizacións ecoloxistas subscribiran nese mes un manifesto contra a celebración do campionato de tiro “al vuelo”, “eufemismo baixo o que se agocha mutilar e masacrar a tiros a milleiros de crías de aves indefensas para satisfacción duns mal chamados “deportistas”. Na altura, lograran mobilizar un bó número de colectivos nunha marcha vindicativa.

Os ecoloxistas denunciaban, por unha parte, que as aves “percorreron centos de quilómetros por estrada, e logo de sérenlle recortadas as plumas da cola para que non podan dirixir o seu voo, sóltanse xusto diante do tirador”. Por outra banda, tamén alertaban da “contaminación durante décadas da nosa ría con quilos e quilos de perdigóns de chumbo, que envelena aos nosos mariscos e aves nun espazo natural de incalculable valor, protexido internacionalmente”.

A loita contra o tiro ao pombiño é outro frente máis dentro da vindicación dos dereitos dos animais, que son sometidos a torturas insuportábeis para o divertimento duns poucos, autodenominados “deportistas” ou incluso “artistas”. Mais o maltrato a animais, para nós, o único que demostra é a insensibilidade e a pervivencia de tradicións atávicas que deben ser erradicadas. O nível de desenvolvimento dunha sociedade tamén se mide polo trato que da aos animais. Por tanto, loitemos contra o tiro ao pombiño, contra as touradas, e contra todos aqueles exponentes da tortura animal. Por eles. Por nós.

vía: http://cesalnes.blogspot.com

Video de Liberaong , parte dunha serie de varios capítulos sobre as touradas en Barcelona. É bastante duro, avísamosvolo, mais amosa á perfección o grao de sadismo ao que chegan os promotores e executores deste ruín espectáculo.

Eis a descrición do “proceso”:

Logo de burlar ao animal co capote, o picador crávalle nas costas a “puya”, unha lanza que esnaquiza músculos (trapecio, romboideo, espinoso, semiespinoso, serratos, transversos do pescozo, etc. Lesiona ademais vasos sanguíneos e nervios, abríndolle grande boquetes, por onde logo poden afundirse as banderillas, uns paus terminados en arpóns de aceiro cortante e punzante, de 6 ou 8 cm. de lonxitude. Algunhas banderillas de máis lonxitude son denominadas “de castigo” , utilizadas cando o touro logrou evadir a lanza do picador. As banderillas prolongan o desgarramento e afondamento das feridas interas. Non hai límite ao número de banderillazos: tantos como sexan necesarios para desgarrar os tecidos e pel do touro.
A perda de sangue e as feridas da espiña dorsal impiden que o touro erga a cabeza de maneira normal, e é cando toureiro pode achegarse. Co animal xa perto do agotamento, o toureiro non se preocupa do perigo e pode darse o luxo de retirarse do touro despois dun pase especialmente “artístico botando fóra o peito e fachendeando ao recibir os aplausos do público.
“Logo atravesan ao touro cunha espada de 80 cm, que pode esnaquizarlle o corazón, o fígado, os pulmóns, a pleura, etc., segundo o lugar polo que penetre no corp o do animal. De feito, cando esnaquiza a arteria aorta, o touro agoniza con enormes vómitos de sangue.

“O animal, nun intento desesperado por sobrevivir, resístese a caer, e pola súa gran memoria adoita encamiñarse cara á porta pola que entrou (porta de “chiqueros”), buscando a saída pola que fuxir de tanto maltrato e dor. Pero entón apuñálano na caluga co descabello”.

“Malia estes terribles tormentos, o animal non adoita morrer, pola súa gran potencia física, pero finalmente cae ao chan. Entón remátano coa puntilla, un coitelo-puñal de 10 cm, co que intentan seccionarlle a medula espinal, á altura das vértebras atlas e axis.

“O touro queda así paralizado, sen poder sequera realizar movementos cos músculos respiratorios, polo que morre por asfixia.”

A MORTE DO TOURO
Fonte: Dr. Enrique Rubio

O tema concreto da morte do touro na praza, desde o punto de vista estrictamente físico, non aparece descrito (e case nin tratado) nos textos ou informes sobre o tema. De feito, os propios” toreros” ao parecer tampouco saben nada respecto diso, e ata é unha cuestión para esquivar. Boa parte do que se describiu no apartado anterior está encamiñado a garantir ao máximo o momento de matalo, e nada é accidental ou simplemente “estético”.

Para matar ao touro hai que entrar na súa caixa torácida por detrás, literalmente hai que “matalo por detrás”, e romper un dos grandes vasos que transportan o seu sangue, que é o que o mantén vivo. Para iso o pobre animal debe dar as facilidades necesarias, colocándose de forma que o estoque penetre polo único sitio posible e o mate. A “faena” do torero consiste en facer que se coloque así, xa que doutra forma a arma cravaríase nun óso (o que eles chaman “pinchar”).

O animal, como se ve na primeira fotografía deste bloque, debe estar coa cabeza baixa (para ofrecer un branco amplo e despexado) e as pezuñas dianteiras xuntas (para que as clavículas se separen o máis posible e o oco de entrada sexa grande). Para conseguir este resultado, o torero vaino “humillando” (ensinándolle a baixar o fuciño), axudado polo propio cansazo do animal e as lesións da puya.

O obxectivo son os vasos que entran e saen dos pulmóns. Se se cercena a arteria, a agonía será máis rápida, pero se é a vena, entón o torero conseguiría unha morte lenta, chea de estertores, horrible e, para os afeccionados, “pouco estética”. Indicar que os toreros diestros de cando en cando acertan coa arteria aorta.

A perforación dun pulmón, cando é unha estocada lateral ou inclinada lateralmente, provoca a morte por desangramiento, e o touro adoita sangrar pola boca de forma abundante.

Despois de que lle esnaquicen as vértebras, o touro perde o control sobre o seu corpo desde o pescozo cara abaixo; con todo, cara arriba mantense intacto, polo que está consciente de cando se lle corta o rabo, as orellas e os testículos, así como de cando é arrastrado lonxe do ruedo. Estes serán, pois, os seus últimos segundos de vida. Os seus últimos e tan desexados segundos que porán fin a tanto sufrimento e dor.

A “suerte de varas”, pola súa banda, é unha brutalidade engadida: un corpo de varios centos de quilos, que se despraza a unha velocidade próxima aos 40 km/h, e que é detido de forma brusca polo “tope” que significa o cabalo do picador. A enerxía deste choque transmítese ao cráneo, á columna cervical, ao cerebro e á medula. Isto sen mencionar a parte que lle corresponde ao cabalo.

Respecto os cabalos dos picadores, elíxense a cabalos que xa non teñen valor comercial, así que o animal morre en 3 ou 4 corridas ao moito. É moi habitual que o animal sufra roturas múltiples de costelas ou destripamentos. Dróganos e énchenlles as orellas con papel de xornal mollado para que saian á praza, xa que o terror faríaos saír correndo.

Desde 1925 colócanlles un peto simulando protección, pero en realidade trátase de que o publico non vexa as feridas do cabalo que con frecuencia presentan exposición de vísceras (algunha vez chegáronlle a introducir de novo os intestinos e a coserlles a tripa para que aguanten outra corrida). Ademais, para que non relinchen de espanto e de dor (e non molesten ao respectable público), amputaron as súas cordas vocais, e se atemorizados polo pánico se negan a volver ao “ruedo”, queimáranlles os testículos con descargas eléctricas ou xornais acesos, e ata lles quitarán os ollos.

A mancadura que a puya lle fai ao touro pode cualificarse de dramática. Estamos falando dunha hemorraxia de varios litros de sangue acompañado de destrozos musculares e partes brandas do corpo.

“Só é explicable que o touro siga vivo e con bravura, pola síntese de sustancias analxésicas (aschamadas endorfinas (1), ou morfinas internas) que deben ir paralelas á produción dunha enorme cantidade de adrenalina que necesita para manter a súa agresividade

(2). “A adrenalina producida polo touro é tan abundante, que cando manipulei os seus restos, o cheiro a adrenalina nas mans duroume varios días.” (Dr. EnriqueRubio)

(3) Os datos aportados polo Dr. Illera no seu estudo demostran que o touro libera durante a lidia dez veces máis betaendorfinas que un ser humano, unha cantidade extraordinaria, que obviamente necesita para paliar un extraordinario sufrimento, punto que outorga a razón con datos científicos a quen afirmamos que é unha crueldade.

Artigo orixinal de Altarriba e Antitauromaquia.es

Tradución de Pontevedra Antitaurina.

Fotos: cop. SHARK, ACTYMA, CRAC

Na madrugada da passada sexta-feira o Centro Social A Revira de Ponte Vedra foi atacado mediante um incêndio provocado . Só um rápido aviso d@s vizinh@s da zona aos bombeiros puido evitar uns danos muito mais graves, tanto do ponto de vista material como do pessoal. Lembramos que a Revira está situada na zona velha da cidade, onde a maior parte das casas som muito antigas, com interiores de madeira e, lógicamente, habitadas.

A intensa actividade na rua que vem desenvolvendo nos últimos meses a A.C. Revira provocou as iras de elementos fascistas da cidade, que se bem nom é esta a primeira vez que atacam o nosso centro social, sim o é com umha acçom desta envergadura. O dado mais significativo desta aseveraçom é que um dos elementos que empregárom para provocar o incêncio foi umha faixa que estivo pendurada na Praça da Peregrina até só dous dias antes sob a legenda de “Autodeterminaçom” e que desapereceu misteriosamente, o qual amosa premeditaçom bem calculada. Para mais inri, a mesma tarde do atentado, numerosos associad@s da Revira, junto com outra gente, membros tod@s da Plataforma Antitaurina de Ponte Vedra, enchérom a cidade com propaganda antitaurina, o qual deveu acrescentar as iras deste grupo, que se sentirá envalentonado com o “fervor nacional” que desprendem estas festas tam espanholas.

Desde a Associaçom Cultural A Revira exigimos por parte das autoridades municipais a investigaçom dos factos e localizaçom dos culpáveis . Resulta singelo seguir a pista de quem tivo que adicar algum tempo a despendurar umha faixa colocada a vários metros de altura e numha praça na que há várias cámaras de vídeo-vigiláncia.

Queremos agradecer as mostras de solidariedade expresadas por vários colectivos e pessoas, aos que queremos manifestar a nossa firme determinaçom para seguir trabalhando e organizando-nos desde a nossa comarca para contribuir à construçom nacional da Galiza, defender e promover a língua e cultura galega, o meio ambiente, os direitos da mulher e difundir valores solidários e internacionalistas.

http://revira.agal-gz.org

Desde a Plataforma, que realiza parte das súas actividades neste local social, esiximos unha investigación sobre o acontecido e a identificación dos causantes o antes posíbel. No entanto, e tendo en conta o triste episodio de onte, invádenos o cepticismo.

Aínda que é pronto para buscar culpábeis, as suspeitas recaen en grupúsculos filo-fascistas que viron incrementado o seu número durante a “Feria Taurina”, que exerce un “efecto imán” ideolóxico durante estes días.

Por último, convidar á reflexión sobre a relevancia que darían os meios a esta tentativa se se tratase dunha entidade bancaria ou de calquera centro institucionalizado ou mesmo adscrito ás caixas de aforros. Hai un dobre raseiro , e a pinza entre os medios , a policía e o empresariado quer afogar a libre expresión , até o ponto de silenciar un atentado.

Pesia todo, non nos lograrán calar, por moito que o intenten.

Agardaremos o comunicado da propia C.S. Revira para máis información ao respeito.

COMUNICADO DA A.C REVIRA PINCHANDO AQUÍ

(actualizado as 00.41 do domingo 12 de Agosto)

Link ao original

Copia e cola para incluír no teu blogue: ">wordpress outros blogues outra opçom

Youtube: http://br.youtube.com/watch?v=brXj7MfPmvY

Link ao original

Copia e cola para incluír no teu blogue: ">wordpress outros blogues outra opçom

Maior qualidade em: GzVideos.info