CASO 1:

Feitos:Un veciño de Boiro cunha barra de ferro tortura e asasina o seu can.

Acción das institución/ xustiza/institucións: inícianse dilixencias xudiciais. Deteñen ao asasino.

Reacción da imprensa : condena sen paliativos dos factos. Fotos arrepiantes. Descricións tremebundas. “O suceso causou unha gran conmoción entre a veciñanza da parroquia de Belesar e tamén chegou a conmover aos axentes que actuaron nas dilixencias debido ao panorama horrible co que se atoparon ao chegar ao lugar.” “O animal presentaba unha ferida na cabeza, que estaba en carne viva, e tamén tiña as orellas cortadas.”

CASO 2

Feitos: Un profesional do sadismo, millonario, martiriza e asasina dunha estocada a un touro, nun acto cun enfervorecido público que se entusiasma co derramamento do sangue. Unha banda de música ameniza o ritual. Apláudese ao torturador e sácase a ombros do recinto do terror.

Acción das institucións/xustiza: inhibición / silencio administrativo / financiamento às ganderías taurinas / financiamento ao terror da tauromaquia / proselitismo en Bruxelas / declaracións públicas de conformidade.

Reacción da imprensa: titulares en portada apoiando a tauromaquia / panexíricos dos matadores / publicidade dos actos sádico-taurinos. “José Tomás se ha convertido en mucho más que un torero, el mejor de las últimas décadas, según los críticos. A sus 32 años, este hombre introvertido, de pocas palabras, serio, misterioso y discreto, con un halo de misticismo.”

Onde quedou a principio de proporcionalidade , a igualdade perante a lei, a lexislación en direitos dos animais, a dignidade, a coherencia? A que xoga o poder co apoio explícito da prensa-lixo?

Deixamos ao leitor que chegue ás súas proprias conclusións.

STOP O MASACRE TAURINO. GALIZA POR SEMPRE ANTITAURINA.

Hoxe temos boas novas para as vindicacións anti-taurinas.

Segundo informa o Faro de Vigo na edición local de Pontevedra, este ano suspéndese a tamén “tradicional” Semana Cultural Taurina, que viña celebrando a Coordinadora de Peñas desde hai case 20 anos. Os motivos que alegan son a falta de fondos, escaso apoio institucional (pesia os xenerosos aportes da Deputación, que incluso permitiron unha viaxe á Finca-rancho dos donos da praza en Toledo) e mais a falta de coordinación entre “peñistas”. A suspensión xerou grande polémica e cruce de declaracións dentro da “afección” taurina de Pontevedra, un debate que alcanzou á páxina web da Coordinadora.

A semana, en opinión dos peñistas, suporía un “entretenimiento extra y orientaría a los más jóvenes a una diversión más sana y ofrecer alternativas al botellón. Esto a falta de otras iniciativas por parte del concello como sería un programa de actividades para peñas”.

Resulta paradoxal que unha semana adicada á reflexión e exaltación do maltrato animal tivese acollida na nosa cidade, e amosa de paso o concepto de cultura que manexan os amantes do martirio taurino. Mais, como eles propios confesan, “era como una xuntanza de antiguos alumnos de Los Escolapios. Los 20 ó 30 de siempre escuchando algunas conferencias interesantes (…) y tragándonos otros bodrios infumables“.

A segunda boa nova do día é a eliminación da “Feria Taurina de Noia”, logo de catro anos de sadismo cada verán, segundo informa vieiros.com.

Parabéns, por tanto á cidadanía de Noia por desterrar a exaltación da violencia e do maltrato animal do seu programa de festas. A continuación, reproducimos parte do comunicado da Plataforma Antitaurina de Noia:

“Os membros do colectivo Noia-antitaurina queremos agradecer á actual Corporación Municipal a valente decisión de non programar corridas de touros para estas festas, rachando así coa salvaxe tradición de maltrato animal que se viña desenvolvendo dúas veces por ano nesta vila. Temos a seguridade de que tal medida é amplamente apoiada por boa parte dos veciños e veciñas, que veñen amosando a súa boa acollida ás nosas anteriores campañas e ás levadas a cabo por outros colectivos locais. Desexamos que non sexa esta unha decisión temporal senón definitiva e animamos aos membros do Goberno a que continúen nesta liña que marca, sen dúbida, o progreso da nosa vila.”

No tocante á nosa cidade, seguiremos loitando polo cese completo de axudas institucionais a este vergoñento show, tal e como xa sinalamos no manifesto antitaurino; sinaladamente contra a Deputación de Pontevedra, principal benefactora das touradas. Tamén seguiremos vindicando que o Concello deixe de publicitalas ou de alugar a praza para outros espectáculos, demonstrando aos Lozano que Pontevedra non é lugar para experimentos sádicos.

Tan só a presión social e o firme propósito desde as institucións por erradicar esta lacra rematará coa victoria do senso común sobre os que, sorprendentemente, sosteñen que desangrar un touro forma parte da súa atávica cultura.

E non sen polémica nen sen ameazas de accións xudiciais de por medio. Pero vaiamos por partes.

Primeiro foi un artigo nada belixerante e bastante correcto en canto á actividade de Pontevedra Antitaurina no “Galicia Hoxe”, onde se fixeron eco dos nosos principios:

“a plataforma preparou tamén un decálogo no que refutan, de xeito razoado pero contundente, os principais argumentos a prol da celebración taurina. “Deixa cartos, e tamén o tráfico de armas. É unha tradición, pero tamén o eran a escravitude ou os sacrificios humanos. Son un espectáculo, pero un que transmite e xustifica valores negativos, como o uso da violencia e o goce coa tortura”.

Logo, Manoel Santos, biólogo e columnista habitual de “Altermundo” e “Galicia Hoxe”, adicou palabras de apoio a Pontevedra Antitaurina no propio xornal, amosándose duro cos defensores do martirio de touros:

“[...]a cousa ten un cheiriño algo fascista. E fascista debe ser cando a protesta pacífica dos activistas foi respostada primeiro co acoso policial -ninguén máis pega carteis en Pontevedra?- e despois cunha violenta acción, literalmente incendiaria, o día 11 contra o Centro Social A Revira, que entre outras cousas sérvelle de ágora aos antitaurinos do Lérez. Non é pois de estrañar que estes se sentan acosados, e sinalan polo miúdo -no referente ao asedio verbal- a un grupo de amantes dos matadores, a Peña 11. Un dos seus membros ten un blog (cesarabal.blogspot.com) moi clarificador. Tolerante el, deféndese das accións pacíficas dos antitaurinos con incongruencias como: “La Peña11 es una peña plural y libre que respeta todas las opiniones”. Non así todas as vidas, diría eu. Porén, do atentado non di ren. Supoño que o do día 11 e a Peña 11 é casual, que eu na cabalística créovos pouco.”

A editora de Galicia Hoxe, “El Correo Gallego”, non debeu quedar coa conciencia demasiado tranquila cando pasou claramente á ofensiva adicando nada menos que dous artigos ao tema. No primeiro deles ocúpanse de recordar o “glorioso pasado taurino de Pontevedra“, onde de paso trata aos taurinos pontevedreses como “aficción no demasiado entendida” e lembra algunha anécdota que intenta vestir de “glamour” a apoloxía do maltrato animal (algo bastante común nos media):

” Una de las corridas que más historia hizo en Pontevedra y que atrajo a más público extranjero fue la protagonizada el 11 de agosto de 1957 por Luis Miguel Dominguín, Antoñete y Solanito, que torearon morlacos portugueses de Palha. Se colgó el cartel insólito de “no hay billetes” (como ocurrió el pasado día 4), y a la fiesta asistieron famosos de Hollywood y de las mayores riquezas de la Marbella de entonces”

E noutro artigo, publicado no mesmo xornal español:

“Galicia siempre ha sido taurina.Pontevedra es nuestro coso emblemático. Uno ha visto ahí alguna de las mejores faenas de una vida entera. Tiene un ambiente consolidado, producto de un buen hacer centenario. Y eso, queridos amigos, se nota.”

A estratexia do Grupo Correo linda coa traxicomedia, mentres que o melodrama queda reservado para os cachorros taurinos do Partido Popular, que ameazan con accións legais a Manoel Santos simplesmente por saír a defender á Plataforma do acoso mediático, policial e mafioso do que foi obxecto. Primeiro foi a apoloxía e defensa do maltrato animal, agora a infamia chega até o ponto de censurar a liberdade de expresión.

Desde aquí queremos agradecerlle a Manoel Santos as súas palabras de alento, e ofrecerlle o noso apoio fronte aos que non aturan as voces discordantes. Foron os “amos da cidade” durante tanto tempo que se cren co dereito de impor aos demais as súas atávicas tradicións.

Pero xa haberá tempo para repasar a historia das touradas na Galiza e a exaltación españolista que representan desde a súa introdución, por parte de elites foráneas. A pretensión de facelas pasar por galegas denota, de paso, a concepción que teñen do noso país e do tipo de “cultura” que pretenden alentar.

Polo de agora, o debate foi encetado na prensa. Hai que levalo ás rúas e convencer á cidadanía que o maltrato e desangramento dun touro, por moitos ingresos que poida xerar, non pode ser tolerado en pleno século XXI. Mais haberá quen se empeñe en convencernos do contrario.