A plataforma antitouradas ‘Galicia, mellor sen touradas’ vai promover mocións nunha vintena de concellos do país para que se declaren en contra dos festexos taurinos, segundo informou este luns nun comunicado.

A asociación iniciou unha campaña baixo o lema ‘Queres que a túa cidade se declare abolicionista?’, coa que asesoran persoas e colectivos interesados en impulsar mocións nos municipios en que residen.

As iniciativas populares promoveranse nun primeiro momento nos concellos de Compostela, Vigo, A Coruña, Lugo, Ourense, Pontevedra, Ferrol, Narón, Noia, Ribadeo, Monforte, Redondela, Fene, Vedra, Arteixo, A Guarda, Boiro, Ribeira e A Pobra do Caramiñal.

‘Galicia, mellor sen touradas’ sinalou que o debate aberto para a prohibición das corridas de touros en Cataluña animou a asociación a comezar a campaña “para declarar os primeiros concellos antitaurinos” no país.

Datos estatais

Neste senso, salientan que Galiza é un dos territorios do Estado con “menor afección á tauromaquia”, segundo un estudo de Gallup de 2002-2006 que reflicte que o 86% dos galegos “rexeitan ou aborrecen” as touradas.

Actualmente, a nivel estatal, hai 74 municipios antitaurinos de diferentes comunidades autónomas (Asturias, Baleares, Cataluña, Euskadi), e “desde hai máis de 16 anos a lexislación de Canarias tampouco permite espectáculo taurino ningún”.

“La Guadaña entre las flores” é umha obra teatral que aborda o tema das touradas. Extraída e adaptada dum poemário de Ángel Padilla, a estreia desta obra em Galiza forma parte da campanha “Galiza, melhor sem touradas”. Teatro para toda a família, baixo a direcçom de David Fernández. O 12 de Julho na biblioteca de Marím às 20:00 horas.

A moçom nom só rejeita as touradas e a súa publicidade em espaços públicos, se nom que também limita a utilizaçom de qualquer animal em espectáculos, exibiçons ou expossiçons, ficando desta forma também banidos os circos.

É um passo importante que deveram continuar muitos outras câmaras municipais, aprovando moçons para que finalmente esta sanguenta tradiçom nom volte ter lugar de jeito impune. De Pontevedra Antitaurina luitaremos por conseguir que o Concelho de Pontevedra leve a pleno umha moçom similar.

STOP TOURADAS. POLA ABOLIÇOM DO ANALFABETISMO CULTURAL.

Vía: LaTortura

CASO 1:

Feitos:Un veciño de Boiro cunha barra de ferro tortura e asasina o seu can.

Acción das institución/ xustiza/institucións: inícianse dilixencias xudiciais. Deteñen ao asasino.

Reacción da imprensa : condena sen paliativos dos factos. Fotos arrepiantes. Descricións tremebundas. “O suceso causou unha gran conmoción entre a veciñanza da parroquia de Belesar e tamén chegou a conmover aos axentes que actuaron nas dilixencias debido ao panorama horrible co que se atoparon ao chegar ao lugar.” “O animal presentaba unha ferida na cabeza, que estaba en carne viva, e tamén tiña as orellas cortadas.”

CASO 2

Feitos: Un profesional do sadismo, millonario, martiriza e asasina dunha estocada a un touro, nun acto cun enfervorecido público que se entusiasma co derramamento do sangue. Unha banda de música ameniza o ritual. Apláudese ao torturador e sácase a ombros do recinto do terror.

Acción das institucións/xustiza: inhibición / silencio administrativo / financiamento às ganderías taurinas / financiamento ao terror da tauromaquia / proselitismo en Bruxelas / declaracións públicas de conformidade.

Reacción da imprensa: titulares en portada apoiando a tauromaquia / panexíricos dos matadores / publicidade dos actos sádico-taurinos. “José Tomás se ha convertido en mucho más que un torero, el mejor de las últimas décadas, según los críticos. A sus 32 años, este hombre introvertido, de pocas palabras, serio, misterioso y discreto, con un halo de misticismo.”

Onde quedou a principio de proporcionalidade , a igualdade perante a lei, a lexislación en direitos dos animais, a dignidade, a coherencia? A que xoga o poder co apoio explícito da prensa-lixo?

Deixamos ao leitor que chegue ás súas proprias conclusións.

STOP O MASACRE TAURINO. GALIZA POR SEMPRE ANTITAURINA.

Infelizmente, non foi a sensibilidade ante o sofrimento dos animais a que logrou paralisar este espectáculo tan semellante ao taurino, senón outras razóns, se ben relacionadas coa lexislación ambiental. Non contentos con esta barbarie, os organizadores tiveran a orixinal idea de organizar o campeonato a carón dun humidal protexido Umia-Grove, co cal cada ano caían quilos e quilos de chumbo, para envelenar peixes, aves e quizais ata os mariscos que despois comían os propios turistas, nunha nova mostra de irracionalidade. A Administración estivo tan rápida como de costume, e o ano pasado atreveuse a poñer unhas mínimas condicións –munición “ecolóxica”, instalación de pantallas para que non caise o chumbo, etc…- que por suposto non cumpriron os tiradores, acostumados á complicidade coas institucións.

Non obstante, a Consellaría de Medio Ambiente non tivo máis remedio que iniciar un expediente de sanción –que non resolveu un ano despois- debido á presión popular, e esixir que este ano cumpriran as condicións.

Os organizadores alegaron que non era posíbel conseguir munición sen chumbo –o que é falso, só que sería máis cara- e decidiron cancelar o torneo, para desgusto de algúns empresarios que non calibran o que este espectáculo sádico denigra a imaxe da vila, da comarca e da Galiza.

É de destacar neste proceso a negativa actitude do goberno local, no que só o BNG se opoñía ao torneo, pero que rematou por votar a prol da permanencia do torneo en virtude do pacto de goberno e da decisión dos seus socios, PSOE, Partido Galeguista e Esquerda Unida, unidos en defensa desta barbarie cruel, indigna e contaminante. Para completar o cadro estaba o PP, na oposición, que lles reprochou que non foran quen de facer máis por esta tradición, que debe ser tan milenaria e galega como as touradas.

Parece difícil que se recupere este torneo despois da súa interrupción, xa que os tiradores comezaran a buscar outro lugar onde descargar a súa adrenalina matando animais. Aínda así, teremos que estar atentos ante os posibles intentos de recuperación en anos vindeiros, non sen antes felicitármonos deste paso histórico, que anticipa a grande festa que suporá algún día, e máis pronto do que tarde, a erradicación das touradas en Pontevedra.

Hoxe agrederon salvaxamente catro anti-taurinos que se manifestaban de xeito pacífico na praza de touros Monumental de Barcelona. Pegáronlles con paos na cabeza e tiveron que hospitalizar un deles, mentres que a policía reprimía aos restantes. Un suceso lamentábel  que nos leva a afianzar a nosa vindicación antitaurina.

Desde este blogue queremos solidarizarnos con Igualdad Animal, hoxe atacaronnos a todos os antitaurinos. Mais será mañá cando tornen as cousas e os perseguidos sexan os que se adican a asasinar animais por “obra y gracia” da cultura deleznábel dun país ao que nen tan sequera queremos pertencer.

E hoxe mais que nunca debemos lembrar que SER ANTITAURINO É SER ANTIFASCISTA.

O motivo polo que non haberá este espectáculo é unicamente económico. O organizador solicita o apoio do Concello e os responsables municipais non están dispostos a achegar ningún diñeiro, aínda que si lle darán os correspondentes permisos para celebrar a corrida se os solicita e asume o risco.

Juan Santos afirma que na pasada edición o Concello só tivo que asumir unhas perdas de 1.516 euros, cantidade que até no Concello estarían dispostos a asumir. As condicións doutros anos é que empresa e administración local asumían os gastos de organización ao 50% e repartían o despacho de billetes. Se había perdas o diñeiro saía das arcas municipais.

A última posibilidade será cando Juan Santos visite Sarria a finais deste mes para falar novamente con membros do equipo de goberno e intente convencelos de que manteñan os acordos de anos precedentes, pero o acordo é agora mesmo case unha utopía.

A relación de Juan Santos con Sarria iniciouse en 1978 cunha corrida na que participaron Emilio Muñoz (actual comentarista taurino de Canal plus), David Luguichano e o rejoneador Fernando Sanmartín. Desde ese día sempre se encargou de organiza o festexo taurino no San Xoán.

O desembolso máis importante no caso de Sarria é montar toda a infraestrutura da praza portátil ao carecer a localidade dun recinto fixo. «Obríganos a desprazar a tres camións de grande tonelaxe máis todo o que custa montala. O gasto supón máis de 6.000 euros», afirma Juan Santos, que engade que non ten este problema en localidades como Benavente, León, Astorga ou A Coruña. Con unha praza fixa si sería posible que organizase o festexo sen necesidade do respaldo municipal.

Juan Santos afirma que nos últimos días recibiu chamadas de peñas de toda Galicia para reservar entradas. A máis numerosa é a de Cartelle (Ourense), cuxo presidente, Jaime Sousa, manifestoulle que este ano estaban dispostos a acudir en tres autobuses.

O empresario tamén manifesta que realizou numerosas visitas a Sarria para entrevistarse con membros do equipo de goberno e que en varias ocasións non lle recibiron. Esta acusación foi rexeitada polo tenente de alcalde, Pablo López, que manifestou que nunca solicitara unha reunión con el e que se o facía estaba disposto a concederlla sen ningún tipo de problema.

vía: la voz de galicia

A nova foi recollida por Rebelión.org nun interesante repaso polas 25 notícias mais censuradas nos EEUU durante o 2006, onde David Hoch e Odette Wilkins, do “Vermont Journal of Environmental Law”, sinalan como o termo terrorismo “se ampliou perigosamente para incluir calquera interferencia, ou promoción de interferencia contra as operacións de empresas vencelladas aos animais”.

A contestación nos EEUU está representada por uns 160 grupos diversos, encabezados pola Unión Americana polas Liberdades Civís” (ACLU) que “se opoñen a esta Lei argumentando que a súa terminoloxía resulta vaga e perigosa, á vez que plantexa un conflito importante coa Constitución dos EEUU (…) dado que a definición de “empresa animal” podería abarcar a práctica totalidade do comercio do país”.

Oganizacións ecoloxistas subscribiran nese mes un manifesto contra a celebración do campionato de tiro “al vuelo”, “eufemismo baixo o que se agocha mutilar e masacrar a tiros a milleiros de crías de aves indefensas para satisfacción duns mal chamados “deportistas”. Na altura, lograran mobilizar un bó número de colectivos nunha marcha vindicativa.

Os ecoloxistas denunciaban, por unha parte, que as aves “percorreron centos de quilómetros por estrada, e logo de sérenlle recortadas as plumas da cola para que non podan dirixir o seu voo, sóltanse xusto diante do tirador”. Por outra banda, tamén alertaban da “contaminación durante décadas da nosa ría con quilos e quilos de perdigóns de chumbo, que envelena aos nosos mariscos e aves nun espazo natural de incalculable valor, protexido internacionalmente”.

A loita contra o tiro ao pombiño é outro frente máis dentro da vindicación dos dereitos dos animais, que son sometidos a torturas insuportábeis para o divertimento duns poucos, autodenominados “deportistas” ou incluso “artistas”. Mais o maltrato a animais, para nós, o único que demostra é a insensibilidade e a pervivencia de tradicións atávicas que deben ser erradicadas. O nível de desenvolvimento dunha sociedade tamén se mide polo trato que da aos animais. Por tanto, loitemos contra o tiro ao pombiño, contra as touradas, e contra todos aqueles exponentes da tortura animal. Por eles. Por nós.

vía: http://cesalnes.blogspot.com

Hoxe temos boas novas para as vindicacións anti-taurinas.

Segundo informa o Faro de Vigo na edición local de Pontevedra, este ano suspéndese a tamén “tradicional” Semana Cultural Taurina, que viña celebrando a Coordinadora de Peñas desde hai case 20 anos. Os motivos que alegan son a falta de fondos, escaso apoio institucional (pesia os xenerosos aportes da Deputación, que incluso permitiron unha viaxe á Finca-rancho dos donos da praza en Toledo) e mais a falta de coordinación entre “peñistas”. A suspensión xerou grande polémica e cruce de declaracións dentro da “afección” taurina de Pontevedra, un debate que alcanzou á páxina web da Coordinadora.

A semana, en opinión dos peñistas, suporía un “entretenimiento extra y orientaría a los más jóvenes a una diversión más sana y ofrecer alternativas al botellón. Esto a falta de otras iniciativas por parte del concello como sería un programa de actividades para peñas”.

Resulta paradoxal que unha semana adicada á reflexión e exaltación do maltrato animal tivese acollida na nosa cidade, e amosa de paso o concepto de cultura que manexan os amantes do martirio taurino. Mais, como eles propios confesan, “era como una xuntanza de antiguos alumnos de Los Escolapios. Los 20 ó 30 de siempre escuchando algunas conferencias interesantes (…) y tragándonos otros bodrios infumables“.

A segunda boa nova do día é a eliminación da “Feria Taurina de Noia”, logo de catro anos de sadismo cada verán, segundo informa vieiros.com.

Parabéns, por tanto á cidadanía de Noia por desterrar a exaltación da violencia e do maltrato animal do seu programa de festas. A continuación, reproducimos parte do comunicado da Plataforma Antitaurina de Noia:

“Os membros do colectivo Noia-antitaurina queremos agradecer á actual Corporación Municipal a valente decisión de non programar corridas de touros para estas festas, rachando así coa salvaxe tradición de maltrato animal que se viña desenvolvendo dúas veces por ano nesta vila. Temos a seguridade de que tal medida é amplamente apoiada por boa parte dos veciños e veciñas, que veñen amosando a súa boa acollida ás nosas anteriores campañas e ás levadas a cabo por outros colectivos locais. Desexamos que non sexa esta unha decisión temporal senón definitiva e animamos aos membros do Goberno a que continúen nesta liña que marca, sen dúbida, o progreso da nosa vila.”

No tocante á nosa cidade, seguiremos loitando polo cese completo de axudas institucionais a este vergoñento show, tal e como xa sinalamos no manifesto antitaurino; sinaladamente contra a Deputación de Pontevedra, principal benefactora das touradas. Tamén seguiremos vindicando que o Concello deixe de publicitalas ou de alugar a praza para outros espectáculos, demonstrando aos Lozano que Pontevedra non é lugar para experimentos sádicos.

Tan só a presión social e o firme propósito desde as institucións por erradicar esta lacra rematará coa victoria do senso común sobre os que, sorprendentemente, sosteñen que desangrar un touro forma parte da súa atávica cultura.